حلقى كه به طور عمودى در عقب قسمت اولى واقع است . سطح فوقانى زبان اين سطح مانند تمام زبان داراى دو قسمت افقى و عمودى است ، قسمت افقيش در دهان واقع و متوجّه سقف آن مىباشد و قسمت عموديش در عقب و مواجه با حلق است . در حدّ فاصل اين دو قسمت ، خط فرورفتگى است به نام شيار انتهايى كه محل تقاطع دو شاخهء مشكلهء آن ، عميق‌تر و خلفىتر از ساير قسمت‌هاى آن است و به سوراخ اعور ، يا روزنهء كور موسوم مىباشد . در روى قسمت افقى اين سطح اجزاى زير ديده مىشود : 1 - در خط وسط ، شيار قدامى خلفى كه از نوك زبان شروع و به سوراخ اعور ختم مىگردد ، به اسم شيار ميانى . 2 - چين‌هايى كه عرضاً قرار گرفته و عدهء آن‌ها زياد است . 3 - برآمدگىهايى كه در تمام اين سطح پراكنده بوده و از متفرعات مخاط زبانى است به نام حبّه‌هاى زبانى كه عده‌اى از آن‌ها نسبتاً بزرگ و در جلوى شيار انتهايى واقع و روى هم رفته تشكيل زاويهء حاده را مىدهند كه فرجهء آن به طرف جلو است و به هشت زبانى موسوم مىباشد و بالاخره پاره‌اى از حبه‌ها كه كوچك‌ترند ، در روىتمام قسمت افقى سطح فوقانى موجود مىباشد و ما در موقع شرح مخاط زبان به ذكر آن‌ها خواهيم پرداخت . قسمت عمودى سطح فوقانى كه متوجه به حلق است ، غير منظم و داراى غددى است كه مجموع آن‌ها را لوزهء زبانى مىنامند ، بين انتهاى تحتانى اين قسمت و غضروف مكبى كه در عقب آن قرار دارد ، سه چين مخاطى موجود مىباشد كه